حساب عدد و رقم از دستم رفته.

حتا یادم نبود تاریخ مرگت ۱۳ اسفند است یا روزی دیگر.

امروز دیدم برفی شدید میبارد.

گفتم حتما باید اتفاقی افتاده باشد.

افتاده بود.

امروز جمعه ۱۳ اسفند بود.

یعنی هست.

سالروز مرگت.

چه برف باشکوهی!

بعد از یکسال آمدم سراغ مزارت. سنگ قبر سیاهِ مجازیات. مزارت مانند خودت حقیقت ندارد. مجازی است. اما هنوز باقیست.

فقط یک تردید برایم مانده: ۱۳ اسفند سال آینده بازهم میآیم ؟

چند روزی است زیاد یادت میافتم. نتوانستم تا ۱۳ اسفند صبر کنم. مجبور شدم زودتر به قبرت سر بزنم. برایت نامهای نوشتم که نمیتوانم منتشر کنم. درواقع برای خودم نوشتم، اما خطاب به تو. آخرش اینجوری تمام م

انگار باید سالمرگت شهر سفیدپوش شود!

امسال هم ۱۳ اسفند است و برف میآید!

البته برفی عجیب و ترسناک. آفتاب است، ولی دانههای برف هم نمیدانم از کجا فرود میآیند. درواقع باد میآوردشان. سوز سرد و عجیبی که معلوم نیست این دانههای بخت برگشتهی برف را از کدام ناکجا آبادی به سرم میریزد تا یادم بیاورد پنج سال پیش چه شد و چه گذشت.

سالمرگت هم باید مثل همه چیزت، فرق داشته باشد.

مالبروی قرمز پایه بلند روی میز چوبی نعناع

عطر زنانهی پیچیده لای کاغذ

من یک سوی میز

شیطان سوی دیگر

و خدا میخندید

و میدانست کسی که به او سجده نمیکند

تو را در این قمار میبازد

به کسی که فقط به او سجده میکند

و خدا میخندید

که میدانست

شیطان بیهوده برایت تقلا میکند در شکست من

تو را مرده آفریده است برای شیطان

هر که به جور رقیب، یا به جفای حبیب/ عهد فرامش کند، مدعی بیوفاست

۱۰ سال؟ سالمرگت عجین هیچ نیست. نه برفی میبارد نه کسی برایت دسته گلی پژمرده میآورد. اصلا کسی سالمرگت را به رسمیت نمیشناسد. من؟ بله منم که آن را آفریدم. همانطور که تو را. وگرنه تو پیش از این هم مر

آت شب در خیالم بود یا رویایم (بلکه کابوسم) که نبشت کردم. عفونت بود که میلولید. خواستم گلبرکی به اشتباه در چرکها نمانده باشد. بهانهام بود. باطل بود. گلبرکی نبود. تکههایی از خودم چرا. میدانستم. کثا

خیالم بود بگویم. اما نه.

باشد شاید سیزده اسفند بعدی.